นอนโรงพยาบาลดีไหม? เช็คให้ชัวร์กับเกณฑ์การพิจารณารับตัวไว้รักษาในโรงพยาบาล

เวลาที่ตัวเองหรือคนในครอบครัวเริ่มมีอาการเจ็บป่วย สิ่งแรกที่มักจะสร้างความกังวลใจไม่แพ้โรคที่เป็นอยู่ก็คือ เราควรจะต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลไหม หรือแค่นั่งรอรับยาแล้วกลับไปนอนพักที่บ้านก็เพียงพอแล้ว หลายคนมักจะมีความรู้สึกกังวลว่าหมอจะให้แอดมิทไหม หรือบางทีก็อยากกลับบ้านใจจะขาดแต่คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ออกจากห้องพักผู้ป่วยใน วันนี้ผมอยากมาเล่าให้ฟังกันแบบสบายๆ จากมุมมองของหมอถึงเบื้องหลังการตัดสินใจเหล่านี้

สัญญาณเตือนแบบไหนที่หมอตัดสินใจให้แอดมิททันที

การตัดสินใจรับตัวผู้ป่วยไว้เป็นผู้ป่วยใน หรือที่พวกเราเรียกติดปากว่าการแอดมิท ไม่ใช่เรื่องของการอยากขายห้องพักหรือเพิ่มภาระค่าใช้จ่าย แต่ทุกอย่างมีเหตุผลทางการแพทย์มารองรับเสมอครับ หัวใจสำคัญที่สุดคือเรื่องความปลอดภัยและชีวิตของผู้ป่วย โดยเราจะดูว่าอาการป่วยครั้งนั้นเกินกว่าที่ร่างกายจะรับมือไหวเองที่บ้านหรือไม่

ยกตัวอย่างเช่น คนไข้ที่มีไข้สูงแล้วกินอะไรไม่ได้เลย อาเจียนตลอดเวลาจนร่างกายขาดน้ำและเกลือแร่ หรือในกลุ่มผู้ป่วยโรคเรื้อรังอย่างหอบหืดที่กำเริบจนพูดเป็นประโยคยาวๆ ไม่ไหว แน่นอนว่าอาการเหล่านี้ไม่สามารถนอนพ่นยาเองที่บ้านได้แล้ว จำเป็นต้องอาศัยทีมแพทย์และพยาบาลคอยดูแลอย่างใกล้ชิดตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อให้ได้รับยาทางน้ำเกลือหรือออกซิเจนอย่างทันท่วงที

ความรุนแรงของโรคและภาวะแทรกซ้อนที่ต้องเฝ้าระวังใกล้ชิด

บางครั้งโรคที่เป็นอาจดูเหมือนโรคธรรมดา เช่น ท้องเสียหรืออาหารเป็นพิษ แต่ถ้าปล่อยไว้จนความดันโลหิตต่ำลง หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ หรือซึมลง อาการเหล่านี้คือสัญญาณเตือนของภาวะช็อก ซึ่งอันตรายถึงชีวิต หมอจึงมีความจำเป็นต้องรับตัวไว้ในโรงพยาบาลเพื่อให้สารน้ำชดเชยอย่างเข้มข้น และเจาะเลือดตรวจติดตามค่าเกลือแร่ในร่างกายอย่างสม่ำเสมอ

อีกหนึ่งกลุ่มโรคที่ต้องระวังเป็นพิเศษคือโรคติดเชื้อในกระแสเลือด หรือปอดอักเสบในผู้สูงอายุ แม้ตอนเดินเข้ามาที่ห้องตรวจจะดูพูดคุยรู้เรื่องดี แต่ด้วยอายุที่มากและโรคประจำตัวที่มีอยู่ โอกาสที่อาการจะทรุดลงอย่างรวดเร็วในช่วงกลางดึกมีสูงมาก การนอนโรงพยาบาลจึงเหมือนเป็นการซื้อประกันชีวิตและความปลอดภัยให้กับตัวผู้ป่วยเอง

ความพร้อมของร่างกายและสิ่งแวดล้อมที่บ้าน

อีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่หมอนำมาพิจารณาคือสภาพแวดล้อมและความสามารถในการดูแลตัวเองที่บ้าน ต่อให้ตัวโรคจะไม่ได้รุนแรงถึงขั้นวิกฤต แต่ถ้าผู้ป่วยเป็นคุณตาคุณยายที่อยู่ลำพังคนเดียวไม่มีคนดูแล หรือบ้านอยู่ไกลจากโรงพยาบาลมาก การให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านอาจมีความเสี่ยงสูงเกินไปหากเกิดอาการกำเริบขึ้นมากลางดึก

นอกจากนี้เรื่องของการใช้ยาบางชนิดที่ซับซ้อน เช่น ยาปฏิชีวนะทางเส้นเลือดดำที่ต้องให้ทุก 8 ชั่วโมง หรือการทำแผลขนาดใหญ่ที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญของพยาบาล สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ผู้ป่วยจำเป็นต้องนอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลจนกว่าอาการจะคงตัวและปลอดภัยพอที่จะเปลี่ยนมารับประทานยาต่อที่บ้านได้