พ่อแม่เลี้ยงลูกคนละทาง ปัญหาหนักใจที่แก้ได้ไม่ยาก

ทำไมความเห็นไม่ตรงกันในการเลี้ยงลูก ถึงเป็นเรื่องใหญ่

หมอมักได้ยินคุณพ่อคุณแม่ปรึกษาเรื่องลูกดื้อ หรือลูกเอาแต่ใจบ่อยครั้ง แต่พอเจาะลึกลงไป ปัญหาจริงๆ กลับไม่ได้อยู่ที่ตัวเด็ก แต่อยู่ที่ ความไม่สอดคล้องของรูปแบบการเลี้ยงดูระหว่างผู้ปกครอง คนหนึ่งดุ อีกคนหนึ่งโอ๋ หรือคนหนึ่งเน้นระเบียบ อีกคนเน้นตามใจ ความสับสนนี้เองที่ทำให้เด็กไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร ซึ่งส่งผลต่อพัฒนาการทางอารมณ์และพฤติกรรมในระยะยาว

สัญญาณเตือนว่าเรากำลังเลี้ยงลูกแบบคนละทิศคนละทาง

สังเกตได้ง่ายๆ จากการที่ลูกเริ่มมีความลังเล หรือพยายามทดสอบขอบเขต เช่น เมื่อลูกขออนุญาตทำบางอย่างจากคุณแม่แล้วโดนปฏิเสธ แต่ลูกกลับไปขอคุณพ่อแทนเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ พฤติกรรมนี้แสดงว่าเด็กเริ่มเรียนรู้ที่จะใช้ช่องโหว่ระหว่างพ่อแม่เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง หากปล่อยไปเรื่อยๆ ลูกจะรู้สึกว่ากฎกติกาในบ้านไม่มีความศักดิ์สิทธิ์และขาดความเคารพในคำสั่งสอน

ผลกระทบต่อจิตใจเด็กที่คาดไม่ถึง

เมื่อเด็กได้รับสัญญาณที่ขัดแย้งกันบ่อยครั้ง พวกเขาจะเกิดความเครียดสะสมโดยไม่รู้ตัว ความไม่แน่นอนทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยทางอารมณ์ เด็กบางคนอาจกลายเป็นคนกังวลเกินไป เพราะต้องคอยเดาใจว่าวันนี้จะเจอมาตรการแบบไหน ในขณะที่บางคนอาจกลายเป็นคนก้าวร้าวเมื่อไม่ได้ดั่งใจ เพราะไม่มีขอบเขตที่ชัดเจนกำหนดไว้

ปรับจูนความคิดให้ไปในทิศทางเดียวกัน

การแก้ไขไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ต้องเป็นหุ่นยนต์ที่ทำตัวเหมือนกันทุกอย่าง แต่คือการตกลงเรื่อง กฎเหล็ก ของบ้านให้ชัดเจน

• กำหนดกฎพื้นฐานร่วมกัน: เรื่องไหนที่ยอมไม่ได้ ต้องตกลงให้ตรงกัน เช่น เรื่องการกินขนมหวานก่อนมื้ออาหาร หรือเรื่องการเข้านอน
• ห้ามหักหน้ากันต่อหน้าลูก: หากไม่เห็นด้วยกับวิธีที่อีกฝ่ายจัดการลูก ให้เลือกไปคุยกันลับหลัง แทนที่จะแย้งกันตรงนั้น เพราะจะทำให้เด็กขาดความเชื่อมั่นในตัวผู้ปกครองทั้งคู่
• เปิดใจคุยเรื่องทัศนคติ: พ่อแม่แต่ละคนเติบโตมาไม่เหมือนกัน ย่อมมีวิธีเลี้ยงลูกที่ต่างกัน การได้นั่งคุยถึงเป้าหมายว่าอยากให้ลูกโตมาเป็นคนแบบไหน จะช่วยให้มองเห็นจุดร่วมที่ตรงกันได้มากขึ้น

เมื่อไหร่ที่ควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ

หากลองปรับแล้วแต่ยังมีความขัดแย้งรุนแรงจนกระทบต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว หรือลูกเริ่มแสดงออกถึงปัญหาพฤติกรรมที่รุนแรงขึ้น เช่น อาละวาดหนัก หรือถอยห่างจากคนในครอบครัว การพาครอบครัวมาปรึกษาจิตแพทย์เด็กหรือนักจิตวิทยาเพื่อเป็นตัวกลางในการสื่อสารและช่วยวางแนวทางปฏิบัติที่เหมาะสม อาจเป็นทางออกที่ช่วยรักษาบรรยากาศที่ดีในบ้านไว้ได้