เข้าใจหัวอกเพื่อนมนุษย์: ทำไมเราถึงต้องช่วยกันหยุดมองและเลือกปฏิบัติกับผู้ติดเชื้อ?

เวลาที่เราเจอคนที่กำลังป่วย หลายครั้งเราเผลอใช้สายตาตัดสินโดยไม่รู้ตัว

ในฐานะหมอที่นั่งตรวจคนไข้มานาน สิ่งหนึ่งที่เจ็บปวดไม่แพ้โรคภัยไข้เจ็บในร่างกายเลยก็คือ ความรู้สึกโดนตีตราและสายตาที่เปลี่ยนไปของคนรอบข้าง เวลาที่ใครสักคนต้องเดินเข้ามาบอกว่า ผลตรวจเลือดของเขาเป็นบวก ไม่ว่าจะเป็นเชื้อเอชไอวี หรือโรคติดต่อเรื้อรังอื่นๆ บ่อยครั้งที่พวกเขากลัวการถูกสังคมรังเกียจ มากกว่าตัวโรคเสียอีก

ความเข้าใจผิดที่ส่งต่อกันมา ทำให้สังคมสร้างกำแพงกั้นผู้ติดเชื้อโดยไม่รู้ตัว

ความกลัวมักจะมาจากการที่เราไม่รู้จริง หลายคนยังเข้าใจว่าการอยู่ใกล้ชิด การใช้ชีวิตร่วมกัน หรือการสัมผัสจับ 30% ของผู้ติดเชื้อจะทำให้ติดโรคได้ ซึ่งในทางการแพทย์มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นเลย การตีตราทางสังคมจึงเกิดขึ้นจากความหวาดระแวงและความเชื่อที่ผิดๆ ที่ฝังหัวกันมานาน จนทำให้คนไข้หลายคนต้องเก็บตัวเงียบ ไม่กล้าไปหาหมอ ไม่กล้ากินยาอย่างต่อเนื่อง เพราะกลัวคนรอบข้างรู้

ผลกระทบทางใจที่หนักหนา ยิ่งกว่าตัวไวรัสในกระแสเลือด

เวลาที่คนไข้คนหนึ่งต้องเผชิญกับการถูกเลือกปฏิบัติ ไม่ว่าจะที่ทำงาน ที่โรงเรียน หรือแม้แต่ในครอบครัวเดียวกันเอง สุขภาพจิตของเขาจะดิ่งลงเหว ความเครียดและความวิตกกังวลนี้แหละครับที่ไปกดภูมิคุ้มกันในร่างกายให้แย่ลงไปอีก กลายเป็นวงจรอุบาทว์ที่ทำให้สุขภาพกายทรุดโทรมตามไปด้วย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ถ้าเขาได้รับการรักษาที่ถูกต้องและกินยาต้านไวรัสสม่ำเสมอ จนปริมาณไวรัสลดลงจนตรวจไม่พบ เขาก็สามารถใช้ชีวิต แต่งงาน มีลูก และทำงานได้เหมือนคนปกติทุกอย่างโดยไม่แพร่เชื้อให้ใครเลย

เราจะช่วยกันเปลี่ยนมุมมองและลดการตีตรานี้ได้อย่างไรบ้างในชีวิตประจำวัน

การแก้ปัญหานี้ไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลอย่างเดียว แต่มันเริ่มต้นจากตัวพวกเราทุกคนในสังคมนี่แหละครับ สิ่งแรกที่เราทำได้คือการเปิดใจหาข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับโรคและการติดต่อ ไม่ใช้คำพูดที่เสียเสียดแทงหรือลดทอนคุณความเป็นมนุษย์ของคนอื่น และที่สำคัญที่สุดคือการปฏิบัติกับผู้ติดเชื้อด้วยความเคารพในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง เพราะวันหนึ่งถ้าโรคนี้เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวเรา เราเองก็คงไม่อยากให้ใครมามองพวกเขาด้วยสายตารังเกียจเช่นกัน