ลูกผิวเป็นตุ่มหนองหรือแดงผิดปกติ ระวังการติดเชื้อแบคทีเรียที่ผิวหนัง

ลูกผิวเป็นตุ่มหนองหรือแดงผิดปกติ ระวังการติดเชื้อแบคทีเรียที่ผิวหนัง

หลายครั้งที่คุณพ่อคุณแม่พาลูกน้อยมาปรึกษาที่คลินิกด้วยความกังวลว่า ผิวของลูกทำไมถึงมีตุ่มใสๆ หรือตุ่มหนองขึ้นตามร่างกาย ทั้งที่ดูแลความสะอาดเป็นอย่างดี อาการเหล่านี้มักเป็นสัญญาณของการติดเชื้อแบคทีเรียที่ผิวหนัง ซึ่งเป็นเรื่องที่พบบ่อยในเด็กเล็กเนื่องจากผิวหนังของเขายังบอบบางและระบบภูมิคุ้มกันยังพัฒนาไม่เต็มที่

สังเกตอย่างไรว่าผิวลูกกำลังติดเชื้อแบคทีเรีย

อาการของการติดเชื้อที่ผิวหนังในเด็กมักเริ่มจากจุดเล็กๆ ที่ดูเหมือนแมลงกัด แต่จะขยายวงกว้างหรือเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยลักษณะที่พบได้บ่อยมีดังนี้

• ตุ่มพองหรือตุ่มหนอง: มักมีลักษณะเป็นตุ่มน้ำใสที่กลายเป็นหนองขุ่น หรือมีสะเก็ดสีน้ำผึ้งปกคลุม
• ผิวหนังแดงและบวมร้อน: บริเวณที่ติดเชื้อจะมีสีแดงจัดและสัมผัสแล้วรู้สึกอุ่นกว่าผิวหนังส่วนอื่น
• มีอาการเจ็บหรือคัน: เด็กเล็กอาจจะแสดงอาการหงุดหงิด งอแง หรือพยายามเกาบริเวณนั้นบ่อยๆ

ทำไมแบคทีเรียถึงจู่โจมผิวลูกน้อยได้ง่าย

สาเหตุหลักเกิดจากแบคทีเรียประจำถิ่นบนผิวหนังอย่าง สแตฟิโลค็อกคัส (Staphylococcus) หรือ สเตรปโตค็อกคัส (Streptococcus) ที่ปกติจะอยู่เฉยๆ แต่เมื่อผิวหนังมีรอยถลอก รอยขีดข่วนจากเล็บ หรือรอยแมลงกัด แบคทีเรียเหล่านี้ก็จะอาศัยจังหวะที่เกราะป้องกันผิวหนังอ่อนแอ บุกรุกเข้าไปเจริญเติบโตจนเกิดเป็นอาการอักเสบขึ้นมา

การดูแลเบื้องต้นเมื่อเริ่มเห็นรอยแดง

หากอาการยังไม่รุนแรง คุณพ่อคุณแม่สามารถดูแลเบื้องต้นได้โดยการรักษาความสะอาดของผิวหนังบริเวณนั้นให้แห้งและสะอาดอยู่เสมอ

• ทำความสะอาดแผลเบาๆ ด้วยน้ำสะอาดหรือน้ำเกลือล้างแผล
• ตัดเล็บลูกให้สั้นเพื่อป้องกันการแกะเกาจนแผลลุกลาม
• แยกของใช้ส่วนตัว เช่น ผ้าเช็ดตัว เพื่อป้องกันการแพร่กระจายเชื้อไปยังสมาชิกคนอื่นในบ้าน

อาการแบบไหนที่ต้องพาลูกไปพบแพทย์ด่วน

อย่ารอจนแผลลุกลาม หากลูกมีอาการดังต่อไปนี้ ควรพามาพบแพทย์เพื่อรับการตรวจประเมินอย่างใกล้ชิด

• มีไข้ร่วมด้วย: แสดงว่าการติดเชื้อเริ่มกระจายตัวเข้าสู่กระแสเลือดหรือร่างกายตอบสนองรุนแรง
• รอยแดงขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว: บ่งบอกถึงการอักเสบที่ลุกลามใต้ชั้นผิวหนัง
• มีอาการซึมลง: ไม่ร่าเริงเหมือนปกติ กินนมน้อยลง
• แผลมีหนองไหลออกมามาก หรือมีกลิ่นเหม็น: นี่เป็นสัญญาณของการติดเชื้อที่ต้องได้รับยาปฏิชีวนะร่วมด้วย

การรักษาและแนวทางการป้องกันในระยะยาว

การรักษาหลักมักประกอบด้วยการใช้ยาทาปฏิชีวนะเฉพาะที่ หรือในกรณีที่เป็นมาก แพทย์อาจจำเป็นต้องจ่ายยาปฏิชีวนะแบบรับประทาน สิ่งสำคัญที่สุดคือการใช้ยาให้ครบตามกำหนดแม้ว่าแผลจะดูดีขึ้นแล้ว เพื่อป้องกันการดื้อยาของแบคทีเรีย ส่วนการป้องกันที่ดีที่สุดคือการรักษาความสะอาดผิวหนังลูกน้อยอย่างสม่ำเสมอ หลีกเลี่ยงการปล่อยให้ผิวแห้งแตกหรือมีบาดแผลจากการเกา ซึ่งจะช่วยลดโอกาสที่แบคทีเรียจะบุกรุกเข้าสู่ผิวของลูกได้เป็นอย่างดี