ลูกนั่งเรียนแล้วเหม่อลอย วอกแวกง่าย: สังเกตอย่างไรว่านี่ไม่ใช่แค่ความซุกซนสมวัย

ลูกนั่งเรียนแล้วเหม่อลอย วอกแวกง่าย: สังเกตอย่างไรว่านี่ไม่ใช่แค่ความซุกซนสมวัย

เวลาที่นั่งคุยกับคุณพ่อคุณแม่ที่พามาปรึกษาเรื่องลูกเรียนไม่ทันเพื่อน คำบ่นที่เราได้ยินบ่อยที่สุดคือ ลูกนั่งโต๊ะเรียนแป๊บเดียวก็หันไปมองหน้าต่าง ลบยางลบเล่น ดินสอตก หรือแค่เสียงลมพัดผ่านก็ดึงความสนใจไปหมดแล้ว หลายคนมักคิดว่าเป็นเรื่องปกติของเด็กที่พลังงานเยอะ แต่ในมุมมองของหมอ อาการเหล่านี้บางครั้งอาจเป็นสัญญาณเตือนของลักษณะอาการขาดความใส่ใจและการวที่ซ่อนอยู่ ซึ่งถ้าเราเข้าใจและช่วยเหลือได้ทันเวลา จะช่วยเปลี่ยนประสบการณ์การเรียนของเด็กให้ดีขึ้นได้อย่างมาก

สัญญาณเตือนในห้องเรียนที่ครูมักบ่นให้ฟังบ่อยๆ

เวลาเด็กที่มีปัญหาเรื่องการโฟกัสไปโรงเรียน พฤติกรรมที่แสดงออกมามักจะมีความจำเพาะบางอย่างที่สังเกตได้ไม่ยาก หากคุณพ่อคุณแม่ลองเช็กลิตช์เหล่านี้ดู อาจพบบางข้อที่ตรงกับพฤติกรรมของลูกที่บ้านหรือรายงานจากคุณครูประจำชั้น

ทำงานไม่ค่อยเสร็จตามเพื่อน ทั้งที่เด็กก็เข้าใจบทเรียน

เด็กกลุ่มนี้มักจะเริ่มต้นทำข้อสอบหรือใบงานได้ดีในช่วงแรก แต่พอผ่านไปสักพัก สมาธิจะเริ่มหลุด เผลอไปมองเพื่อนข้างๆ หรือนั่งคิดอะไรเพลินจนหมดเวลา ทำให้งานค้างคาอยู่บ่อยๆ แม้ว่าเวลาเอาการบ้านมานั่งทำตัวต่อตัวที่บ้าน ลูกจะสามารถตอบคำถามได้ถูกต้องก็ตาม

ทำของใช้ส่วนตัวหายเป็นประจำและลืมโน่นลืมนี้อยู่เสมอ

สมุด หนังสือ ดินสอ หรือแม้กระทั่งเสื้อกันหนาว มักจะหายที่โรงเรียนสัปดาห์ละหลายๆ ชิ้น เวลาคุณครูสั่งการบ้านหรือมอบหมายงานอะไร พอกลับมาถึงบ้านเด็กก็จำไม่ได้แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง เหมือนข้อมูลที่รับเข้ามาหลุดหายไปจากความทรงจำช่วงสั้นๆ ได้ง่าย

ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยระหว่างเด็กซนกับเด็กที่มีปัญหาเรื่องสมาธิ

คนส่วนใหญ่มักเหมาเอาว่าเด็กทุกคนที่นั่งไม่นิ่งคือเด็กสมาธิสั้น แต่ในทางการแพทย์ เรามักจะแบ่งกลุ่มเด็กที่มีปัญหาเรื่องความใส่ใจออกเป็นประเภทที่ไม่ได้แสดงความไฮเปอร์แอกทีฟออกมา เด็กกลุ่มนี้จะอยู่นิ่ง เรียบร้อย ไม่ค่อยกวนใครในห้องเรียน แต่จิตใจล่องลอยไปไกล เหมือนเปิดทีวีทิ้งไว้แต่ไม่มีคนดู ทำให้ผู้ใหญ่หรือคุณครูมองข้ามไป เพราะคิดว่าเด็กแค่ขี้เกียจหรือเรียนไม่ทันเพื่อนเฉยๆ

วิธีช่วยปรับสภาพแวดล้อมและการเรียนรู้ให้เด็กสมาธิหลุดง่าย

เมื่อเราเข้าใจแล้วว่าพฤติกรรมวอกแวกเหล่านี้ไม่ใช่ความตั้งใจเกเร การปรับแนวทางช่วยเหลือจึงต้องเน้นการลดสิ่งรบกวนรอบตัวและการจัดระเบียบความคิดให้เด็กทีละน้อย

• จัดโต๊ะเรียนให้โล่งที่สุด: เวลาทำการบ้านที่บ้าน ควรเก็บของเล่น หนังสือเล่มอื่น หรือสิ่งของสีสันสดใสที่ดึงดูดสายตาออกไปให้หมด เหลือไว้เฉพาะสิ่งที่จำเป็นต้องใช้จริงๆ
• แบ่งงานชิ้นใหญ่เป็นก้อนเล็กๆ: แทนที่จะสั่งให้ทำการบ้านให้เสร็จรวดเดียวจบ ลองแบ่งเป็นช่วงสั้นๆ เช่น ทำเลข 5 ข้อแล้วพักเบรกเดินไปดื่มน้ำสัก 2 นาที แล้วค่อยกลับมาทำต่อ
• ใช้วิธีสื่อสารที่ชัดเจนทีละขั้นตอน: หลีกเลี่ยงการสั่งงานหลายๆ อย่างรวดเดียว เช่น หยิบสมุด เปิดหน้าสิบ แล้วทำการบ้านข้อหนึ่งถึงห้า ให้บอกทีละขั้นตอนเพื่อให้สมองเด็กประมวลผลทัน

เมื่อไหร่ควรพาลูกไปพบแพทย์เพื่อประเมินอย่างละเอียด

หากคุณพ่อคุณแม่ลองปรับสิ่งแวดล้อมและวิธีสอนที่บ้านแล้ว แต่อาการวอกแวก ลืมง่าย และส่งผลกระทบต่อผลการเรียนอย่างชัดเจน หรือเริ่มทำให้เด็กมีความมั่นใจในตัวเองลดลง รู้สึกว่าตัวเองโง่หรือเรียนสู้เพื่อนไม่ได้ แนะนำให้ลองพามาพบจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่นหรือกุมารแพทย์ด้านพัฒนาการและพฤติกรรม เพื่อพูดคุยและหาแนวทางช่วยเหลือที่เหมาะสมต่อไปครับ